Wariant ASGR1 związany ze zmniejszonym ryzykiem choroby niedokrwiennej serca ad 7

Wariant del12 wiązał się ze znacznie niższym ryzykiem choroby wieńcowej zarówno w zestawie islandzkim (P = 5,8 × 10-5), jak i w zestawach nie-islandzkich (P = 0,02), dla kombinacji ilorazu szans 0,66 (P = 4,0 × 10-6). Nie było dowodów na heterogeniczność w obrębie ośmiu badanych populacji (P = 0,96). MAF oznacza mniejszą częstość alleli. Panel B pokazuje krzywe Kaplana-Meiera dla przeżycia wolnego od pierwszego zawału mięśnia sercowego wśród heterozygotycznych nosicieli i bez cech wariantu del12, stratyfikowanego według płci. Znaki kreskowania wskazują na cenzorowanie danych. Biorąc pod uwagę wpływ del12 na poziomy cholesterolu nie-HDL, ocenialiśmy wpływ wariantu na ryzyko choroby wieńcowej u 33.090 pacjentów z przypadkami i 236 254 kontrole z Islandii i 9434 pacjentów z przypadkami oraz 13 160 pacjentów ze Stanów Zjednoczonych (Emory University, Duke University i University of Pennsylvania), Wielkiej Brytanii (Leicester Myocardial Infarction Study i British Heart Foundation Family Heart Study), Nowej Zelandii i Danii. Ryzyko choroby niedokrwiennej serca było mniejsze u nosicieli wariantu del12 niż u osób bez nośności, zarówno w zestawie islandzkim (iloraz szans, 0,64; 95% CI, 0,51-0,80; P = 5,8 × 10-5), jak i w zestawach nie islandzkich (iloraz szans, 0,69, 95% CI 0,51 do 0,95, P = 0,02), dla kombinacji iloraz szans 0,66 (95% CI, 0,55 do 0,79, P = 4,0 x 10-6) (Figura 2A). Nie było dowodów na heterogeniczność w obrębie ośmiu badanych populacji (P = 0,96). Wśród Islandczyków ryzyko zawału mięśnia sercowego było mniejsze wśród nosicieli wariantu del12 niż wśród nosicieli (współczynnik ryzyka, 0,64, 95% CI, 0,64 do 0,80, P = 8,5 × 10-5) (ryc. 2B). W porozumieniu z ochronnym działaniem na chorobę wieńcową, islandzki transporter del12 miał żywotność o 1,5 roku dłuższą niż nosicielom noncarriers (95% CI, 0,2 do 2,8; P = 0,02). Nie zaobserwowaliśmy związku (odwrotnego ani innego) del12 z innymi znanymi czynnikami ryzyka choroby niedokrwiennej serca, takimi jak nadciśnienie, palenie tytoniu, otyłość lub cukrzyca typu 2 (Tabela S8 w Dodatku Uzupełniającym).
Ryc. 3. Ryc. 3. Związek pomiędzy wariantami wariantowymi dla cholesterolu nie-HDL i ryzykiem rozwoju choroby wieńcowej. Wyniki szacunkowych iloraz szans małego allelu wariantów sekwencji choroby wieńcowej w Islandii wśród 33 090 pacjentów 236 254 kontrole w zależności od szacowanego wpływu allelu mniejszościowego na poziomy cholesterolu nie-HDL wśród 119 1446 uczestników, dla których dostępne były dane. Oprócz wpływu del12 w ASGR1, dla porównania pokazano efekty wariantów, które mają związek z poziomami cholesterolu nie-HDL (jak wyprowadzono z Do i wsp.29) (Tabela S9 w Dodatku Uzupełniającym). W przypadku wariantów sekwencji o największym działaniu pokazano gen, którego on dotyczy. Dwa geny – LPA i APOE – są narysowane w dwóch punktach wykresu, ponieważ w tych loci istnieje więcej niż jeden niezależny sygnał. Wykazano, że wariant del12 w ASGR1 (na niebiesko) ma silniejszy wpływ na chorobę wieńcową niż przewidywano na podstawie jego wpływu na poziomy cholesterolu nie-HDL. Paski błędów reprezentują 95% przedziały ufności. Czerwona linia wskazuje najlepszy pasujący do regresji liniowej przez pochodzenie
[przypisy: trening umiejętności społecznych dla dzieci z autyzmem, opinie pacjentów o lekarzach, zespół sweeta ]

Powiązane tematy z artykułem: opinie pacjentów o lekarzach trening umiejętności społecznych dla dzieci z autyzmem zespół sweeta