CHOROBA WERLHOFA

CHOROBA WERLHOFA Choroba Werlhofa, nazwana u nas przez Semerau-Siemianowskiego krwotocznością małopłytkową samoistną, jest chorobą rzadko występującą. Chorują na nią przeważnie kobiety dojrzałe, najczęściej w okresie pokwitania. Charakterystyczną cechą kliniczną tej choroby jest skaza krwotoczna. Krwawienie występuje w skórze, na której widzimy plamy różnej wielkości od drobnych wybroczyn do dużych plamistych wylewów krwawych, a nawet krwiaków sięgających w głąb tkanki podskórnej. Krwawienie występuje również z błon śluzowych nosa, dziąseł, dróg rodnych oraz rzadziej z przewodu pokarmowego. Continue reading “CHOROBA WERLHOFA”

Zaburzenia w czynnosci ukladu nerwowego

Zaburzenia w czynności układu nerwowego, w których występuje przewaga w działaniu nerwu błędnego, prowadzi do zmniejszenia się liczby płytek i zmniejszenia krzepliwości krwi. Trombopenia występuje również w chorobach układu siateczkowo-śródbłonkowego, przebiegających zwłaszcza z powiększeniem śledziony. Widzimy to w chorobie Gauchera powstałej z zaburzenia przemiany lipidowej. Gdy w podłożu małopłytkowości leży określona sprawa patologiczna, to małopłytkowość tę nazywamy objawową lub wtórną. Istnieją jednak stany, w których czynnik etiologiczny nie jest znany. Continue reading “Zaburzenia w czynnosci ukladu nerwowego”

Uposledzenie sprawnosci plytek zmniejsza kurczliwosc skrzepu

Upośledzenie sprawności płytek zmniejsza kurczliwość skrzepu. Zwiększenie się liczby płytek krwi thrombocytosis występuje w różnych schorzeniach, których istnieje wzmożona czynność szpiku, zwłaszcza układu tromboblastycznego. Jest to przeważnie sprawa objawowa i wtórna. W stanach, w których mamy zwiększenie się czynności współczulnego układu• nerwowego, liczba płytek w l mm3 krwi zwiększa się, co wywołuje wzmożenie krzepliwości krwi. Udało się to stwierdzić również w durze plamistym, w którym układ współczulny wykazuje wzmożoną czynność i w związku z tym krew szybciej krzepnie Walawski. Continue reading “Uposledzenie sprawnosci plytek zmniejsza kurczliwosc skrzepu”

TEORIE POWSTAWANIA BIALACZEK

Odczyn szpiku w zakażeniach jest odczynem fizjologicznym, jako wyraz przystosowania mechanizmów obronnych ustroju, pod wpływem jednak bardzo silnego bodźca zakaźno-toksycznego normalne oddziaływanie szpiku na zakażenie może przejść w oddziaływanie patologiczne z wytworzeniem adaptacji patologiczne. Powstająca, więc choroba szpiku byłaby skutkiem nadmiernej jego adaptacji. Na skutek nadmiernej adaptacji układu krwiotwórczego mogą wytworzyć się dodatkowe ogniska krwiotwórcze w innych narządach, powstające z elementów mezenchymy. W przebiegu zakażenia, bowiem czynna mezenchyma jest zawsze w stanie podrażnienia i może oddziaływać albo fizjologicznie, albo patologicznie. Patologiczne oddziaływanie mezenchymy jest związane nie tyle z siłą działającego bodźca, ile ze zmianą oddziaływania wszystkich tkanek na bodźce chorobotwórcze, będące przejawem hiperergicznego oddziaływania ustroju. Continue reading “TEORIE POWSTAWANIA BIALACZEK”